άρθρο του δημοσιογράφου Τάσου Τασιούλα στην εφημερίδα Ωραιοκάστρου – Λαγκαδά “Αποτύπωμα”
=========
Οι «αποκομμένες» περιοχές των δυο δήμων με ευθύνη της Πολιτείας κι όχι των δημάρχων ζητούν λύσεις στην καθημερινή λειτουργία τους.
Οι μεταρρυθμίσεις στην αυτοδιοίκηση, όπως κι αν ονομάστηκαν (Καποδίστριας, Καλλικράτης, Κλεισθένης…) σε τοπικό επίπεδο άφησαν σημαντικές εκκρεμότητες και αναγνωρισμένες στρεβλώσεις, οι οποίες έχουν ως αποτέλεσμα να ταλαιπωρούνται χιλιάδες πολίτες στην καθημερινότητά τους για τις συναλλαγές τους με τις δημοτικές υπηρεσίες ή για τη διεκπεραίωση διοικητικών πράξεων.
Μια τέτοια σημαντική στρέβλωση έχουμε στη Θεσσαλονίκη και αφορά στους δήμους Ωραιοκάστρου και Λαγκαδά. Οι δυο δήμοι περιλαμβάνουν περιοχές με σημαντικές ανομοιογένειες, με διαφορετικής ποιότητας προβλήματα, με αδυναμία εκπόνησης συνολικού αναπτυξιακού σχεδιασμού, ακόμη και προτεραιοποίησης αναγκών.
Το συνονθύλευμα που δημιουργήθηκε επ’ ουδενί δεν μπορεί να έχει τη συνεκτικότητα η οποία πρέπει να χαρακτηρίζει έναν ενιαίο δήμο.
Στην περίπτωση του δήμου Ωραιοκάστρου η αστική περιοχή της πόλης του Ωραιοκάστρου μπορεί να αποτελεί ενιαία ενότητα με το Παλαιόκαστρο και με τις δυτικές και νότιες περιοχές, όμως με τον πρώην δήμο Μυγδονίας όλα αυτά τα χρόνια (όπως ήταν αναμενόμενο) τα χαρακτηριστικά δεν είναι τα ίδια. Ακόμη και η εγγύτητα και η προσβασιμότητα με το διοικητικό κέντρο του Ωραιοκάστρου είναι προβληματική (γεωγραφικά και άλλα ζητήματα).
Στην περίπτωση του δήμου Λαγκαδά τα πράγματα είναι ακόμη πιο προβληματικά. Ο ορεινός όγκος (παλιός δήμος Καλινδοίων και Σοχού) μοιάζουν με ξεκομμένα τμήματα ενός «ενιαίου» δήμου, που καλύπτει τεράστια έκταση, με εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά και με 47 οικισμούς!
Κι ενώ οι περιοχές του ορεινού όγκου -παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των δημοτικών αρχών μετά τη δημιουργία του σημερινού δήμου Λαγκαδά- δεν κατόρθωσαν ακόμη να «αφομοιωθούν» και να ενταχθούν στην ενιαία ταυτότητα του δήμου, είναι χαρακτηριστική η καθημερινότητα των κατοίκων του παλιού δήμου Μυγδονίας (Λητή, Δρυμός, Μελισσοχώρι), που «νιώθουν» πιο κοντά με το οικονομικό και διοικητικό κέντρο του Λαγκαδά, παρά με εκείνο του Ωραιοκάστρου.
Έτσι, τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί -με ευθύνη της Πολιτείας και της οργάνωσης που έχει αποφασιστεί σε υπουργικά γραφεία- μια νοοτροπία «απόσχισης» και πολλαπλασιάζονται οι φωνές όσων θεωρούν ότι οι στρεβλώσεις πρέπει να διορθωθούν, προτείνοντας μάλιστα ρηξικέλευθες λύσεις. Κι αν στο παρελθόν αυτές οι προτάσεις αντιμετωπίστηκαν ούτε λίγο ούτε πολύ ως αντιπολίτευση στις διοικήσεις των δήμων, πλέον είναι προφανές ότι λόγω των αντικειμενικών δυσκολιών που αντιμετωπίζουν οι χιλιάδες πολίτες που ζουν σε αυτές τις περιοχές, βρίσκουν ανταπόκριση σε πολιτικούς και αυτοδιοικητικούς ανεξαρτήτως «χρώματος».
Εξάλλου, δεν έχει νόημα οποιαδήποτε πολιτική αντιπαράθεση και οποιαδήποτε σκοπιμότητα και ιδιοτέλεια σε ένα ζήτημα που αφορά στην καθημερινότητα των πολιτών και στη διοικητική οργάνωση του κράτους.
Ο πρώην δήμος Μυγδονίας, κυρίως λόγω των γεωμορφολογικών χαρακτηριστικών και του «φράγματος» του βουνού, αλλά και των υφιστάμενων υποδομών, έχει πιο εύκολη πρόσβαση στην πόλη του Λαγκαδά. Οπότε ποιος είναι πιο σημαντικός λόγος να υπάγονται αυτές οι περιοχές στον δήμο Ωραιοκάστρου και όχι στον δήμο Λαγκαδά;
Ο ορεινός όγκος του σημερινού δήμου Λαγκαδά προφανώς είναι πιο αποκομμένος από το διοικητικό κέντρο της πόλης του Λαγκαδά συγκριτικά με τη Μυγδονία, οπότε είναι προφανής η στρέβλωση στα διοικητικά όρια του δήμου. Δεν είναι τυχαίο ότι η συζήτηση για τη δημιουργία ενός νέου ορεινού δήμου, που θα βελτιώσει και τη λειτουργία του δήμου Λαγκαδά, όπως και την ανάπτυξη του ορεινού όγκου, συνεχίζεται παρά την «οριστική» χάραξη των διοικητικών ορίων των νέων δήμων. Και μάλιστα, η κουβέντα περί ενός νέου ορεινού δήμου έχει απασχολήσει το υπουργείο Εσωτερικών, υπό διαφορετικές διοικήσεις, χωρίς ωστόσο να έχουν ληφθεί αποφάσεις (παρά τα αντιθέτως φημολογούμενα επί χρόνια…).
Θεωρώ ότι η κεντρική διοίκηση οφείλει να δει αυτά τα ζητήματα και να αναγνωρίσει τις προβληματικές καταστάσεις που υπάρχουν. Αν θεωρεί ότι τα προβλήματα διορθώνονται και η αναπτυξιακή προοπτική υπηρετείται, τότε ας προωθήσει τις λύσεις και τις παρεμβάσεις που απαιτούνται. Αν όχι, τότε καλό είναι να μην αφήνει τη σημερινή κατάσταση να συνεχίζεται αποτελώντας τροχοπέδη για το μέλλον αυτών των περιοχών. Ας προχωρήσει σε μια νέα διοικητική διάρθρωση στους δυο δήμους κι ας την ονομάσει με όποια αρχαιοελληνική ταμπέλα θέλει.
Άλλωστε, εδώ μιλάμε για την ουσία κι όχι για τις ταμπέλες. Από ταμπέλες οι πολίτες της Μυγδονίας και του ορεινού όγκου του Λαγκαδά χόρτασαν… Η καθημερινότητα είναι το ζήτημα και το τέλος της ταλαιπωρίας.
Τάσος Τασιούλας
