Ωραιόκαστρο γραμμή 56 – από το χθες στο σήμερα…

του Θοδωρή Κουτρούκη

Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’80 το Ωραιόκαστρο συνδεόταν με τη Θεσσαλονίκη με υπεραστική συγκοινωνία. Ήταν μία εποχή που τα πράσινα -τότε- λεωφορεία εξυπηρετούσαν μάλλον πλημμελώς την περιοχή. 

Δεν ήταν λίγα τα φαινόμενα ατελείωτης προσμονής στις στάσεις του ΚΤΕΛ μέσα στη βροχή, το κρύο ή τον καύσωνα, μέχρι να εμφανισθεί αγκομαχώντας κάποιο γερασμένο λεωφορείο. 

Η εποχή εκείνη είχε διαφορετικούς ρυθμούς ζωής, αλλά και πολλά ευτράπελα. Δε θα ξεχάσω ποτέ έναν οδηγό (και μέτοχο) του ΚΤΕΛ που καθώς ξεκινούσε από την πλατεία του Δημαρχείου προς την πόλη, σταμάτησε για ένα δεκάλεπτο στο σπίτι του, για να απολαύσει μία ζεστή φασολάδα σε ένα τραπέζι κήπου, πριν συνεχίσει το δρομολόγιο του, ενώ οι επιβάτες τον κοιτούσαν εμβρόντητοι. 

Όπως και ένα  χειμώνα, που ο εισπράκτορας του ΚΤΕΛ κατέβασε από το λεωφορείο μέσα στα χιόνια στο ύψος του σημερινού ΟΑΕΔ τέσσερα παιδιά της Γ΄ δημοτικού από τη Γαλήνη, που δεν είχαν ακόμη λάβει το θεωρημένο πάσο από το σχολείο τους. Και τα παιδιά αναγκάστηκαν να γυρίσουν σπίτι τους περπατώντας μέσα στα χιόνια.

Αυτά και πολλά άλλα παρατράγουδα της τότε συγκοινωνίας, σε συνδυασμό με τα δικαιολογημένα παράπονα και τις έντονες διαμαρτυρίες των κατοίκων, οδήγησαν λίγο αργότερα στην ένταξη της γραμμής του Ωραιοκάστρου στον ΟΑΣΘ, που τότε -ας σημειωθεί- διέθετε τις καλύτερες ίσως υψηλής στάθμης υπηρεσίες. 

Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, οι υπηρεσίες του ΚΤΕΛ βελτιώθηκαν, όπως και του ΟΑΣΘ, που όμως τα τελευταία χρόνια (για λόγους που δε θα συζητήσουμε τώρα) υποβαθμίστηκαν σε σημαντικό βαθμό. 

Και τότε έπεσε στο τραπέζι η πρόταση να αναλάβει το ΚΤΕΛ μερικές περιφερειακές γραμμές της αστικής συγκοινωνίας. Τι σημαίνει όμως αυτό; 

Πρώτα από όλα, να ξεκαθαρίσουμε ότι η ένταξη μίας περιοχής σε έναν  συγκοινωνιακό ιστό δεν μπορει να κρίνεται με συγκυριακά κριτήρια. 

Δηλαδή δεν μπορεί μία γραμμή, όπως η 56, να μεταφέρεται από το ΚΤΕΛ στον ΟΑΣΘ και τούμπαλιν, ανάλογα με το ποιος οργανισμός διαθέτει εκείνη την εποχή τον καλύτερο στόλο. 

Αντίθετα η επιλογή της αστικοποίησης στη συγκοινωνία μίας περιοχής είναι στρατηγική επιλογή που συνδέεται άμεσα με την ανάπτυξη της αγοράς προϊόντων και υπηρεσιών της (ευκολότερη πρόσβασή στα καταστήματα), τον δυναμισμό της κτηματικής αγοράς (άνοδος της αξίας γης στις περιοχές με αστική συγκοινωνία) και τη στενή οικονομική διασύνδεση  με το μητροπολιτικό κέντρο (ευκολότερη πρόσβαση επαγγελματιών και εργαζομένων στις κύριες οικονομικές δραστηριότητες).

Ακόμη, η παραμονή του Ωραιοκάστρου στο δίκτυο του ΟΑΣΘ διασφαλίζει μεσο-μακροπρόθεσμα τη διασύνδεση, διαμέσου ειδικά σχεδιασμένων ανταποκρίσεων στο αναδιαρθρωμένο δίκτυο αστικών συγκοινωνιών με τους σταθμούς του ΜΕΤΡΟ Θεσσαλονίκης, όταν το μέσο ολοκληρωθεί. 

Επίσης διασφαλίζει την ένταξη της περιοχής στο μητροπολιτικό σύστημα τηλεματικής, σε ενιαίο αστικό εισιτήριο και τη διασύνδεση της πόλης του Ωραιοκάστρου με τα αστικά, οικονομικά και πολιτιστικά δρώμενα αλλά και τους κοινούς κοινωνικούς αγώνες (ημέρες με δωρεάν λεωφορεία, εισιτήρια ανέργων, εντατικές κάρτες πολλαπλών διαδρομών του ΕΚΘ, δράσεις κατά της ρύπανσης κ.λπ.). 

Επιπλέον, στο ευρύτερο πλαίσιο δεν πρέπει να υποτιμηθεί το γεγονός πως η υπεργολαβική παράδοση -μαζί με άλλες-  της γραμμής 56 στο ΚΤΕΛ, συνιστά μία έμμεση ιδιωτικοποίηση (outsourcing) και μία μείωση της αξίας του ΟΑΣΘ, που -καλώς ή κακώς- αγοράστηκε με χρήματα του ελληνικού λαού πριν μερικούς μήνες. 

Αν ο ΟΑΣΘ κριθεί ότι θα πρέπει να ιδιωτικοποιηθεί αυτό είναι θεμιτό, αλλά αυτό θα πρέπει να γίνει συνολικά και όχι με τη μέθοδο του σαλαμιού.      

Η αντιμετώπιση των προβλημάτων της αστικής συγκοινωνίας με στόχο την αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών, δεν μπορεί να γίνει με την ευκαιριακή αντιμετώπιση «στην αυλή μας», αλλά μόνο από κοινού με τους κατοίκους των υπόλοιπων Δήμων του Πολεοδομικού Συγκροτήματος Θεσσαλονίκης, μαζί με τους οποίους ανεχόμαστε την ίδια συγκοινωνία κακής ποιότητας. 

Η ανάθεση της γραμμής 56 στο ΚΤΕΛ θα είναι μία εσφαλμένη επιλογή. Η πόλη του Ωραιοκάστρου θα πρέπει -για οικονομικούς και κοινωνικούς λόγους- να παραμείνει συνδεδεμένη με το μητροπολιτικό κέντρο της πόλης. Η παραχώρηση της γραμμής προσωρινά μόνο θα δώσει λύση στο πρόβλημα, ενώ μεσοπρόθεσμα θα δρομολογήσει νέα δυσεπίλυτα προβλήματα.

Αν δεν μπορεί να αποτραπεί, μία ανάλογη παραχώρηση θα είχε νόημα μόνο βραχυπρόθεσμα, εφόσον η ημερομηνία λήξης της ήταν άμεσα συνδεδεμένη με χρονική ρήτρα παραλαβής νέων λεωφορείων του ΟΑΣΘ (και για τις ανάγκες της γραμμής 56). 

Η συστράτευση των κατοίκων στο αίτημα παραμονής της γραμμής 56 στο δίκτυο του ΟΑΣΘ με βελτιωμένη λειτουργία και ενιαίο, φθηνό εισιτήριο είναι -νομίζω- η πιο ρεαλιστική απάντηση στην τρέχουσα υποβαθμισμένη ποιότητα των συγκοινωνιών της πόλης του Ωραιοκάστρου. 

Το οφείλουμε άλλωστε, σε εκείνους που πριν από τέσσερις δεκαετίες κινητοποιήθηκαν για να έχει το Ωραιόκαστρο σύγχρονα αστικά λεωφορεία, εξέλιξη που συνέβαλε στην θεαματική ανάπτυξη και, ασφαλώς, στην γεωμετρική αύξηση της αξίας της περιουσίας των κατοίκων. 

Θα τα θυσιάσουμε όλα αυτά για μία εφήμερη -ίσως- βελτίωση των συγκοινωνιών;    

Μοιραστείτε το με τους φίλους σας:
, , ,