Η θέληση δίνει δύναμη. Δύναμη για ζωή, δύναμη για προσφορά στον συνάνθρωπο, δύναμη ψυχής. Η Γεωργία Πετρίδου, η πρόεδρος της Ένωσης Ποντίων Ωραιοκάστρου και Φίλων, είναι μια ιδιαίτερα αγαπητή γυναίκα, μαχήτρια της καθημερινότητας.
Έδωσε με το κύρος και το ήθος της φως, ξεχωριστή λάμψη στην ΕΠΩΦ. Έδωσε όμως με πείσμα και με θάρρος τη μάχη της με τον καρκίνο, τα κατάφερε και στέλνει τώρα το δικό της μήνυμα σε όσους πιθανόν να αντιμετωπίζουν παρόμοιο πρόβλημα.
Η εφημερίδα «ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ» δημοσιεύει τη συνέντευξη που ευγενικά παραχώρησε στον Κώστα Παπαδάκη:
Κα Πετρίδου…
– Ποιος ήταν ο λόγος που σας έκανε να ασχοληθείτε με τον ιστορική «Ένωση Ποντίων Ωραιοκάστρου και Φίλων»;
Η γνωριμία μου με τον Σύλλογο ήρθε πριν από περίπου δεκαέξι χρόνια όταν εγκαταστάθηκα στον Δήμο του Ωραιοκάστρου. Να σας επισημάνω εδώ πριν προχωρήσω, πως η παράδοση αποτελεί ένα κομμάτι του εαυτού μου, την λατρεύω, όπως επίσης αγαπώ πολύ τον παραδοσιακό χορό. Αρκεί να σας πω, ότι συμμετέχω ενεργά σε χορευτικές ομάδες από το 2008.
Έτσι, με τις γνώσεις του παραδοσιακού χορού, μπήκα στην οικογένεια της Ένωσης Ποντίων Ωραιοκάστρου και Φίλων πριν από δέκα χρόνια. Μάλιστα, με την προτροπή του τότε προέδρου, κατέβηκα στις εκλογές του Συλλόγου -και δεν το μετάνιωσα ποτέ- ως υποψήφια για το ΔΣ. Ήταν μια υπέροχη «πρόκληση» αφού δεν ήμουν ανίδεη από πολιτιστικά σωματεία. Είχα ήδη την πολύτιμη εμπειρία της επικεφαλής δημοσίων σχέσεων για τέσσερα συναπτά έτη σε άλλο πολιτιστικό σύλλογο.
– Αναπτύσσει φιλανθρωπικό έργο η ΕΠΩΦ και αν ναι, ποιο είναι αυτό;
Στο Σύλλογό μας είμαστε όλοι πάντα πρόθυμοι να προσφέρουμε και να σταθούμε δίπλα σε συνανθρώπους μας ή φιλανθρωπικούς φορείς που έχουν πραγματικά ανάγκη. Άλλωστε, στο ιδρυτικό καταστατικό της «ΕΠΩΦ» γίνεται ξεκάθαρα λόγος για την «ηθική και υλική αρωγή και συμπαράσταση σε μέλη του συλλόγου η και σε κατοίκους της κοινότητας που θα έχουν ανάγκη».
Όλοι μαζί λοιπόν το πήγαμε ένα βήμα λίγο μακριά από τα όρια του δήμου μας. Πχ Εδώ και αρκετά χρόνια μαζεύουμε σε συχνά χρονικά διαστήματα μεγάλες ποσότητες από πλαστικά καπάκια τα όποια και δίνουμε σε φορείς ατόμων με ειδικές ανάγκες για να τα αξιοποιήσουν (αγορά αναπηρικών αμαξιδίων κλπ).
Επίσης, κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα έχουμε καθιερώσει «Το καλάθι της αγάπης» με τη συγκέντρωση τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης, ενισχύοντας με αυτόν τον τρόπο τράπεζες τροφίμων σε κοινωνικά παντοπωλεία η και σε φιλανθρωπικά ιδρύματα (τράπεζα τροφίμων ΙΝ Κοίμησης της Θεοτόκου, Ίδρυμα αυτιστικού ατόμου ελπίδα κ.α ).
Στο ίδιο πλαίσιο δώσαμε ακόμα και παραστάσεις με τη υπέροχη θεατρική ομάδα της ΕΠΩΦ για τη συγκέντρωση χρημάτων, βοηθώντας έτσι στη μεταφορά ενός μικρού κοριτσιού στην Αμερική για την ολοκλήρωση της θεραπείας του. Και φυσικά δεν θα σταματήσουμε εδώ. Όποτε μας ζητηθεί θα δίνουμε το «παρών».
– Από τί έχουν ανάγκη σήμερα οι Πολιτιστικοί Σύλλογοι; Θεωρείτε ότι λείπουν πολλά;
Κοιτάξτε, οι ανάγκες των συλλόγων είναι διαρκείς και μεγάλες. Πχ από αίθουσες παρουσίασης εκδηλώσεων, από φορεσιές και υποδήματα για τους χορευτές για τις ανάγκες παραστάσεων, κ.α .
Ευτυχώς η ΕΠΩΦ στάθηκε τυχερή στο θέμα της στέγασης, γιατί τα γραφεία μας και η αίθουσα που κάνουμε τις πρόβες (παραχωρήθηκαν από τον δήμο) βρίσκονται στο Κονταξοπούλειο Αθλητικό Κέντρο.
– Πώς βλέπετε τη στάση της παρούσας Δημοτικής Αρχής απέναντι στον τομέα του Πολιτισμού;
Η διοίκηση του δήμου Ωραιοκάστρου, ειδικά στο τομέα του πολιτισμού με τη σημερινή αντιδήμαρχο, κάνει φιλότιμες προσπάθειες και στέκεται με αξιοπρέπεια, ειδικά φέτος, με τις εκδηλώσεις της συμπλήρωσης των 100 χρονών από την μικρασιατική καταστροφή με τη συμμετοχή και συνδρομή όλων των Πολιτιστικών Συλλόγων. Θέληση; Φυσικά υπάρχει από τη διοίκηση, δεν τίθεται τέτοιο θέμα. Ίσως όμως θα πρέπει να ακούν πιο συχνά και με μεγαλύτερη προσοχή τους ανθρώπους που ασχολούνται με αγάπη και ανιδιοτέλεια για τον πολιτισμό.
– Γίνονται τα σωστά βήματα από το ελληνικό κράτος στην προσπάθεια για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας; Πόσο κοντά θεωρείται ότι είμαστε στον «στόχο»;
Η Ελληνική Πολιτεία έχει αναγνωρίσει την Ποντιακή Γενοκτονία και στις 19 Μαΐου αποτίει φόρο τιμής στους αδικοχαμένους προγόνους μας . Γνώμη μου ότι έχουμε ακόμη δρόμο και θα πρέπει η εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση να κάνει τα πάντα, ώστε να προωθείται το θέμα της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας, να υπάρχει πάντα στην ατζέντα της το ζήτημα της δικαίωσης των 353.000 θυμάτων των θηριωδιών της Τουρκίας.
– Πρόσφατα είδαμε μία ανάρτηση δική σας στα social media που σας τιμά. Δημοσιοποιήσατε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας που σας ταλαιπωρεί. Γιατί το κάνατε αυτό;
Θα ήθελα, ευτυχώς, να κάνω εδώ μία μικρή διόρθωση. Δεν με ταλαιπωρεί πλέον, αλλά αλήθεια με ταλαιπώρησε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας. Τον περασμένο Γενάρη διαγνώστηκα με καρκίνο και μετά από επέμβαση ακολούθησαν οι χημειοθεραπείες με τις γνωστές, πολύ δύσκολες, παρενέργειες.
Ο λόγος που αποφάσισα να το δημοσιοποιήσω συμβολικά την ημέρα των γενεθλίων μου, ήταν για να στείλω ένα μήνυμα ζωής και δύναμης σε όλους όσοι περνούν αυτήν τη δύσκολη δοκιμασία και ειδικά στις γυναίκες: O καρκίνος είναι μια ασθένεια όπως όλες. Θέλει πίστη στο Θεό , στον εαυτό μας , στον γιατρό μας , θέλει χαμόγελο και καλή ψυχολογία. Να είστε δυνατές και αισιόδοξες…
– Πόση ψυχική δύναμη και αντοχή πρέπει να διαθέτει ένας άνθρωπος για να μπορεί να αντεπεξέλθει τόσο στην επαγγελματική όσο και στην προσωπική του ζωή σε τέτοιες καταστάσεις;
Το επάγγελμα μου είναι ιδιαίτερα απαιτητικό, είμαι ιδιοκτήτρια λογιστικού γραφείου. Το ίδιο νιώθω και για τη θέση μου στο τιμόνι της ΕΠΩΦ , όπως και για τη συμμετοχή μου στην ΕΦΕΕΘ από θέση της αντιπρόεδρου στο ΔΣ. Ο άνθρωπος έχει ανεξάντλητη δύναμη μέσα του…
…έπρεπε, σε συνεννόηση με τον γιατρό μου, να κάνω χημειοθεραπείες κάθε Παρασκευή, για να μπορώ να ξεκουράζομαι Σαββατοκύριακο για να μπορώ από τη Δευτέρα να πηγαίνω στο γραφείο, στις υποχρεώσεις μου. Θα ήθελα πραγματικά, μέσα από την καρδιά μου, να ευχαριστήσω την οικογένεια μου που με στήριξε όσο κανείς άλλος, αλλά και τους λίγους, πραγματικούς φίλους που ήταν πλάι μου. Δεν ξεχνώ φυσικά τα μέλη του ΔΣ της ΕΠΩΦ, αλλά και τους συναδέλφους φοροτεχνικούς του ΔΣ της ΕΦΕΕΘ…
– Τί ονειρεύεστε για τον τόπο σας, που ζείτε και αγωνίζεστε με πολλούς τρόπους;
Το Ωραιόκαστρο το αγαπώ και δεν μετάνιωσα, ούτε μια στιγμή, που ήρθα να «μεγαλώσω» σ’ αυτό τον όμορφο τόπο. Αυτό που ονειρεύομαι είναι ένα, γιατί όχι και δυο (ανοιχτό και κλειστό) κέντρα πολιτισμού, όπου θα μπορούν να παρουσιάζονται θεατρικές , μουσικές παραστάσεις, εκθέσεις ζωγραφικής, φωτογραφίας κ.α .
Έχουμε διάθεση, έχουμε σχέδια, έχουμε δράσεις προς υλοποίηση. Δυστυχώς απουσιάζει ο χώρος που θα στεγάσει αυτές τις εκδηλώσεις με απώτερο σκοπό την επαφή του κάθε πολίτη με τα πολιτιστικά δρώμενα.
=============
Tο Polites Oraiokastrou στο Facebook βρίσκεται μόνο στην παρακάτω διεύθυνση (https://www.facebook.com/politesoraiokastrou.gr/
