Το 2026 βρίσκει τον Δήμο Ωραιοκάστρου να μπαίνει στη νέα χρονιά με ένα σκηνικό απολύτως γνώριμο. Ότι ξεκίνησε τα προηγούμενα χρόνια από τη σημερινή διοίκηση φαίνεται να συνεχίζεται χωρίς καμία ιδιαίτερη διαφοροποίηση: ένας δήμαρχος που κινείται «άνετα» σχεδόν χωρίς πολιτικό αντίβαρο, και μια άνευρη αντιπολίτευση που παρακολουθεί περισσότερο απ’ όσο παρεμβαίνει.
Το μεγάλο ερώτημα για το 2026 είναι, αν περάσει και αυτός ο χρόνος χωρίς ουσιαστικές απαντήσεις σε σοβαρά θέματα. Αν οι καταγγελίες της αντιπολίτευσης π.χ. για κακοδιαχείριση των οικονομικών, θα αποκτήσουν βάθος, συνέχεια και «πολιτικό βάρος» ή αν θα μείνουν πάλι σε επίπεδο χαμηλόφωνων διαμαρτυριών μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο. Η αντιπολίτευση μιλά διαρκώς για σπατάλες της διοίκησης Τσακίρη, για κακή ιεράρχηση προτεραιοτήτων, για χρήματα που φεύγουν χωρίς να πιάνουν τόπο. Αλλά δεν υπάρχει ποτέ η πολιτική σύγκρουση που θα έπρεπε να ακολουθεί, σαν να φοβάται η ίδια να σηκώσει το θέμα μέχρι τέλους.
Έτσι η πολιτική σκηνή θα συνεχίζει να θυμίζει έναν μονόλογο χωρίς κοινό. Ο Παντελής Τσακίρης θα παίζει μόνος του, θα παίρνει πρωτοβουλίες, θα μιλά, θα ανακοινώνει, θα φωτογραφίζεται στα social media και θα δίνει την αίσθηση πως ο δήμος είναι one man show. Όχι απαραίτητα γιατί όλα λειτουργούν «ρολόι», αλλά γιατί απλά δεν υπάρχει κανείς να τον «στριμώξει» σοβαρά, είτε απέναντι (αντιπολίτευση), είτε στο εσωτερικό της διοίκησης (όλα καλώς καμωμένα;). Κι όταν, όπως λέει ο λαός, δεν έχεις αντίπαλο, αρχίζεις να πιστεύεις ότι δεν χρειάζεσαι και έλεγχο. Κλασική πολιτική συνταγή, δοκιμασμένη στο χρόνο και στον τόπο μας.
Την ίδια στιγμή, η αντιπολίτευση του Δήμου Ωραιοκάστρου συνεχίζει να δίνει την εικόνα μιας (ενιαίας) παράταξης που βρίσκεται μονίμως σε κατάσταση αναμονής: ελάχιστες παρεμβάσεις, χλιαρές αντιδράσεις, σχεδόν καμία πολιτική πίεση με διάρκεια. Σαν να έχει αποδεχτεί ότι ο ρόλος της είναι απλώς να καταγράφει πρακτικά και να «γκρινιάζει» περιστασιακά στα Δημοτικά Συμβούλια , χωρίς ουσία, χωρίς αφήγημα, χωρίς καθαρό λόγο προς τους πολίτες. Κι έτσι άθελά της «στρώνει το χαλί» στον κ. Τσακίρη να κινείται «ανενόχλητος».
Τα περισσότερα ρεπορτάζ που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, και ειδικά όσα έχουν αναδειχθεί από το Polites Oraiokastrou, δείχνουν καθαρά ότι θέματα υπάρχουν. Ζητήματα καθημερινότητας, αποφάσεις που σηκώνουν συζήτηση, επιλογές που θα έπρεπε να έχουν -όπως λέγεται- «πολιτικό κόστος». Όμως αυτό το κόστος δεν έρχεται ποτέ, γιατί δεν υπάρχει κανείς να το διεκδικήσει. Κι όταν η (όποια) ενημέρωση μένει στα (όποια) ενημερωτικά μέσα και δεν περνά στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου με ένταση και επιμονή, τότε δείχνει πως κάτι πάει στραβά. Ο δήμαρχος Ωραιοκάστρου από την πλευρά του δείχνει άνετος, ίσως υπερβολικά άνετος. Η απουσία ουσιαστικής αντιπολίτευσης δημιουργεί μια περίεργη κατάσταση, όπου κάθε κίνηση παρουσιάζεται ως επιτυχία και κάθε κριτική ως υπερβολή ή κακοπροαίρετη.
Το θέμα, τελικά, δεν είναι μόνο ότι ο Παντελής Τσακίρης «παίζει» μόνος του. Είναι η απουσία μιας σοβαρής αντιπολίτευσης. Και στο Ωραιόκαστρο, αυτή τη στιγμή, ισχύουν και τα δύο. Μια διοίκηση χωρίς πραγματικό αντίπαλο και μια αντιπολίτευση χωρίς πραγματική φωνή. Κι όταν συμβαίνει αυτό, ο χαμένος δεν είναι κανένας από τους δύο. Είναι ο δημότης.
